Fyrstu snjókorn vetrarins falla til jarðar. Falla á jörð sem var fyrir löngu búin að gera sig tilbúin fyrir þau. Ég hef alltaf haft mikla ánægju af því að sjá árstíðirnar breytast svona. Ný árstíð býður upp á nýja möguleika. Veturinn, sú árstíð sem ég blómstra hvað mest. Kannski ekki félagslega séð en veturinn fyllir mig alltaf af skáldlegu eðli. Það er eitthvað við þessa árstíð sem gefur mér innblástur. Sit núna á Súfistanum, sit einn og skrifa. Allt í kringum mig situr fólk í svipuðum pælingum. Það er svo fyndið að ég þekki þetta fólk ekki neitt en áðan þegar það byrjaði að snjóa, litum við öll upp og horfðum hvert til annars og brostum, eins og við værum gamlir kunningjar. Við skildum öll hvað þetta þýtti. Svona er víst íslendingurinn í okkur.
N/P: Muse - Sing for absolution
2 Comments:
Veturinn er góður tími...btw takk fyrir gærkvöldið ^^
yeah bebe
ég og þú , ekkert snjóbrettakjaftæði...
rassaþotur!!!
Skrifa ummæli
<< Home